Zbrodnie Bez Cenzury

00:07 Martwe żony w wannie. W lipcu, gdy nagrywam dla Was ten odcinek, sezon ślubny ma się znakomicie. Niniejszą historią chcę Wam podszepnąć, żeby zastanowić się, może jeszcze raz, czy aby na pewno Wasz wymarzony partner lub partnerka są rzeczywiście tymi jedynymi i godnymi Waszego najwyższego zaufania. Posłuchajcie opowieści o pewnym notorycznym panu młodym, który znalazł sposób na szybkie wdowieństwo. 00:46 Czy dokonał zbrodni doskonałej? Przekonajmy się wspólnie. 01:00 George Joseph Smith urodził się 11 stycznia 1872 roku we wschodnim Londynie. Był synem Louisy z domu Gibson i George'a Thomasa Smitha zubożałego agenta ubezpieczeniowego. Już w wieku dziewięciu lat trafił do poprawczaka w Gravesand w hrabstwie Kent. Pozostał tam do szesnastego roku życia. Matka nie wróżyła mu dobrej przyszłości. Podobno wyrzekła pamiętne słowa – on umrze w butach. 01:34 czyli nie zazna spokojnej śmierci ze starości, nie umrze naturalnie. O żadnej resocjalizacji nie mogło być mowy, żadne kary, żadna dyscyplina nie mogły wyplenić z niego skłonności do łamania prawa. Nastoletni Smith kradł i oszukiwał, zatrzymywany co jakiś czas i skazywany na krótkie wyroki. 01:57 Najdłużej siedział 6 miesięcy za kradzież roweru. Swojej pierwszej żonie opowie później, że po tej odsiadce służył przez 3 lata w armii. Czy tak rzeczywiście było? Nie wiadomo. W wieku 24 lat otrzymał wyrok 12 miesięcy więzienia za namawianie kobiety do okradzenia swoich pracodawców. Zdobyte w ten sposób pieniądze wyłożył na otwarcie piekarni w Leicester. 02:27 Smith nie zamierzał utrzymywać się wyłącznie z uczciwej, legalnej pracy. Szukał sposobu na najprostszy zastrzyk gotówki i znalazł go. Wiedział, że kobiety ulegają jego urokowi, więc wykorzystał swój największy atut, by szybkim, choć makabrycznym kosztem wzbogacić się z dnia na dzień. Na razie poznawał młode dziewczyny, które pracowały jako służące, zmuszał je do okradania swoich pracodawców, a po wykorzystaniu porzucał i szukał kolejnych. 03:03 Mając 26 lat, oczarował 18-letnią córkę szewca Caroline Beatrice Thornhill. Niebawem stanęli na ślubnym kobiercu, chociaż sprzeciwiał się temu ojciec przyszłej panny młodej. Szefcowi nie podobało się, że młody człowiek nie ma stałej pracy i nie planuje nigdzie się zatrudnić. Smith poślubił Caroline 17 stycznia 1898 roku w kościele św. Mateusza w Leicester jako George Oliver Love. 03:40 Caroline nie wiedziała, że jej narzeczony podał fałszywe nazwisko. Było to pierwsze i zarazem ostatnie legalne małżeństwo Smitha, chociaż zawarte z użyciem fałszywych danych. Młode małżeństwo wyprowadziło się do Londynu. Smith nadal nie podejmował się pracy. Ten obowiązek zrzucił na żonę, która zatrudniała się jako gosposia i naciskana przez męża okradała swoich pracodawców. Jak widać, George nie zrezygnował z dawnych, przećwiczonych już rozwiązań, chociaż zapomniał, że były niekoniecznie skuteczne. 04:19 Para nigdzie nie mogła zagrzeć dłużej miejsca. Tułała się po Anglii, żyjąc z kradzionych pieniędzy i ze sprzedaży kradzionej biżuterii. Rok po ślubie kobieta wpadła w ręce policji w lombardzie, gdy chciała sprzedać kradzione fanty. Skazano ją na trzy miesiące więzienia. Jak tylko wyszła na wolność, wyrównała rachunki z nieuczciwym mężem. Chociaż uciekł po jej złapaniu, spotkała go przypadkiem na ulicy. rok po wyjściu zza krat. 04:51 Natychmiast wezwała policję i oskarżyła go o współudział w kradzieżach. W efekcie na początku 1901 roku zamknięto go na dwa lata. Po odbyciu kary nie wrócił już do mściwej małżonki, która najpierw pojechała do swoich rodziców w Leicester, a potem z obawy przed spotkaniem z mężem wyjechała do Kanady. Dziesięć lat po pierwszym ślubie, którego nie zakończył rozwód, w czerwcu 1908 roku Smith stanął ponownie przed ołtarzem. 05:28 Jego wybranką była wdowa z Wharton, Florence Wilson. Bardzo szybko zostawił drugą żonę. zniknął już 3 lipca wraz z pieniędzmi kobiety. Zabrał z jej konta oszczędnościowego sporą sumę 30 funtów. Okradł ją też z ruchomego dobytku, który spieniężył w Londynie. Niecały miesiąc później w Bristolu jego trzecią żoną została Edith Peglar. Odpowiedziała na jego ogłoszenie i zgłosiła się do pracy jako gosposia. 06:02 Wkrótce się pobrali. 06:04 Utwierdzał ją w przekonaniu, że wyjeżdża do innych miejscowości, by handlować antykami. Nie wzbudzał jej podejrzeń, bo zawsze wracał, za każdym razem z pieniędzmi z udanych, rzekomych transakcji. Nie przypuszczała, że podczas podróży poznawał i poślubiał inne kobiety. To one były źródłami małych fortun, które przywoził do domu. Zapowiedział Edith, żeby nie wtrącała się do jego spraw, inaczej ją zostawi. 06:36 Na procesie Smitha prokurator określi tę żonę oskarżonego jako, cytuję, kobietę, do której zawsze wracał. Czwarty ślub zawarł w 1909 roku z Sarą Freeman, czy też Faulkner, jak podają różne źródła, której przedstawił się jako George Rose Smith. Okradł ją z oszczędności i obligacji wojennych na kwotę 400 funtów. Zabrał jej także biżuterię. 07:07 Zostawił ją na chwilę w Galerii Sztuki w Kensington i ulotnił się. Sarah przeżyła, ale została ograbiona. Kolejne kobiety zapłaciły życiem za związek z przystojnym Georgem. Tymczasem Smith wrócił z łupem do Peglar i chwalił się, że zarobił majątek na transakcji przy sprzedaży obrazu Turnera. 26 sierpnia 1910 roku poślubił piątą żonę. 07:38 Beatrice Constance Annie Mundy, na którą wołano Bessie. Bessie miała 35 lat i zakochała się w Smithie, a właściwie Henrym Williamsie, bo tak się jej przedstawił, niemal od pierwszego wejrzenia. Kilka dni po zawarciu znajomości byli już małżeństwem. Podał się za konserwatora obrazów. Szalenie romantyczny przed ślubem, po założeniu obrączki, George pokazał prawdziwą naturę. 08:09 Okradł żonę ze wszystkiego, co miała. Potem oskarżył, że zaraziła go chorobą weneryczną i zostawił ją. W ostatnim liście napisał jej mnóstwo przykrych słów, zarzucając brak moralności i higieny. Szantażując ją, nakazał okłamać rodzinę, że pieniądze jej skradziono, a sam Smith wyjechał na leczenie. Minęło półtora roku. Para przypadkowo spotkała się na plaży. Przypadek był ukartowany, bo Smith pamiętał, że Bessie odziedziczyła fortunę, jednak jej spadkiem zarządzali wuj i brat. 08:48 Podczas spotkania odżyły dawne uczucia Bessie. Znów zaufała mężowi. Zamieszkali razem w Harn Bay. 8 lipca 1912 roku kobieta pod naciskiem męża sporządziła testament, zapisując mu wszystko. Dzień później Smith kupił wannę, w której Bessie utopiła się 13 lipca. 09:15 Przed śmiercią zdążyła wraz z mężem pójść do lekarza, który przepisał jej lek na uspokojenie. Dzień przed feralną kąpielą mąż wezwał tego samego doktora do domu. Bessie przyjęła go leżąc w łóżku. Mąż twierdził, że znów miała tajemniczy atak. Ona nie zaprzeczała. Znów przepisano jej ten sam lek. O całej sytuacji kobieta powiadomiła w liście swojego wuja. W relacji szczególnie zwracała uwagę na troskliwość i wielkie serce męża. 09:50 Lekarz zobaczył ją po raz trzeci w dniu zgonu. Przybył ponownie wezwany przez Williamsa A. Smitha. Kobieta leżała bez życia w wannie. W prawej dłoni ściskała kawałek mydła. Mąż twierdził, że w trakcie kąpieli żony był poza domem. Poszedł kupić rybę. Po powrocie znalazł Bessie martwą. 10:15 Chociaż reakcja męża dziwnie bezduszna niepokoiła policję, śmierć uznano za nieszczęśliwy wypadek na skutek ataku nieznanej choroby, który doprowadził do utonięcia. Na ciele nie było żadnych podejrzanych śladów, zadrapań czy obrażeń. Brat Bessie zgłaszał podejrzenia, że mogło dojść do przestępstwa, jednak koroner brał pod uwagę wówczas tylko stronę owdowiołego Smitha. Wdowiec wrócił do Edith i chwalił się, że zarobił na sprzedaży chińskich rzeźb. 10:53 Alice Burnham została jego szóstą żoną 4 listopada 1913 roku. Pobrali się w Urzędzie Stanu Cywilnego w Portsmouth w Hampshire. 10 grudnia oboje pojawili się w pensjonacie przy Regent Street 16 w Blackpool i wynajęli pokój przedstawiając się jako pan i pani Smith. Mężczyzna, zanim wynajął pokój, dopytywał, czy na wyposażeniu jest wanna. Uzyskawszy twierdzącą odpowiedź, odebrał klucze i wraz z partnerką poszedł do pokoju. 11:29 Dwa dni później właściciele pensjonatu, państwo Joseph i Margaret Crossley, zauważyli, że przecieka im sufit w kuchni. Nad pomieszczeniem był pokój państwa Smith, w którym młoda kobieta brała akurat kąpiel przygotowaną przez córkę właścicieli. Zanim zdążyli zareagować, do kuchni przybył pan Smith. Wracał ze sklepu, kupił dwa jajka, i zapytał, czy zostaną przygotowane dla jego żony na śniadanie na zajutrz. 12:00 Następnie poszedł na górę i po jakiejś chwili zaczął wołać żonę, która ewidentnie nie otwierała łazienki. Zanim zdecydowano się otworzyć drzwi, Smith kazał sprowadzić doktora Billinga, u którego jego partnerka niedawno była na wizycie. Alice pojawiła się u niego zaraz po przyjeździe do Blackpool, narzekając na silny ból głowy. Lekarz przyszedł najszybciej jak tylko mógł. Gdy dotarł na miejsce około godziny 20.30, w łazience państwa Smith zobaczył dramatyczną scenę. 12:37 Naga pani Smith leżała w wypełnionej wodą wannie, Obok klęczał jej mąż. Lewą ręką trzymał głowę żony. Lekarz nie mógł dostrzec, że jego twarz nie wyrażała żadnej emocji. Wraz z doktorem mężczyźni wyciągnęli martwą kobietę. Stwierdzenie zgonu nie wzruszyło męża. Nie okazywał żadnego żalu czy innego uczucia, którego można się było spodziewać po partnerze nagle zmarłej młodej żony. 13:09 Lekarz uznał, że Alice cierpiała na chorobę serca. Ponieważ ciepła woda zwiększyła przepływ jej krwi, kobieta zemdlała i utopiła się. Wezwany na miejsce policjant potwierdził, że śmierć nastąpiła w wyniku nieszczęśliwego wypadku. Wysłuchał Smitha, który opowiedział, że utrzymuje się z własnego majątku, nie wskazał żadnego miejsca zatrudnienia ani źródła dochodu. 41-letni George Joseph Smith ledwie sześć tygodni wcześniej poślubił kobietę, której ciało stygło w pokoju. 13:45 Tragicznego wieczoru wyszli oboje na spacer, po którym Alice wzięła kąpiel, natomiast George poszedł do sklepu po jajka. 20 minut później... 13:58 Znalazł ją w wannie, była w pełni zanurzona w wodzie. Policjant, tak jak pozostałe osoby, zauważył, a nawet sobie zapisał, że mąż wykazywał brak jakiejkolwiek reakcji na tragedię. Ciało pozostało w pensjonacie przez noc. Chociaż Smith chciał pozostać też na noc w wynajętym pokoju, właścicielka pensjonatu nie pozwoliła mu. Jego zaskakująca postawa dosłownie ją zmroziła. Nie rozumiała, czemu nie uronił nawet jednej łzy. 14:31 Mężczyzna spędził noc w innym pensjonacie. Rano przyszedł z butelką whisky, zlecił zakładowi pogrzebowemu zajęcie się zwłokami, a sam godzinami grał na fortepianie w salonie. Z ciała zdjął obrączkę i zażyczył sobie najtańszą trumnę. Nie zamierzał inwestować w jakikolwiek sposób w kobietę, której życie było jedynie środkiem do celu – jej pieniędzy. Był na pogrzebie w poniedziałek, 15 grudnia. 15:01 Dla oszczędności kazał ją pochować w zbiorowym grobie i nie wspominać o tym jej rodzinie. 15:09 Dwie kobiety, siódmą i ósmą żonę, poślubił w 1914 roku. Najpierw Elis Revill, potem Margaret Elizabeth Lloyd. Rewil ocalała, ale okradziona. Wziął od niej wszystko, co miała w gotówce na otwarcie antykwariatu po ślubie. Następnego dnia już go nie było, zabrał nawet ubrania żony. 15:37 Ostatnia małżonka, 38-letnia Margaret, przyjechała z nowym mężem, niejakim Johnem Lloydem, do Londynu z Bath, gdzie się poznali i pobrali. Zameldowali się w pensjonacie przy Bismarck Road 14 w Highgate. 15:54 Nie mieli ze sobą żadnych bagaży, jedynie torby podręczne. Kobieta skarżyła się na bóle głowy, dlatego John, czyli tak naprawdę George, zabrał ją szybko do lekarza. Naciskał, żeby przepisał jej leki. Następnego dnia wieczorem, już w lepszym zdrowiu, kobieta wzięła kąpiel. Smith wyszedł wtedy z pensjonatu. Kiedy wrócił i nie zastał jej w pokoju, wraz z gospodynią poszedł do łazienki. Kobieta leżała w wannie, pod wodą. 16:26 Informację prasową o tym wydarzeniu zamieszczoną w News of the World 3 stycznia 1915 roku przeczytał Joseph Crossley, właściciel pensjonatu, w którym Smith zameldował się z Alice Smith w grudniu 1913 roku. 16:44 Był zaskoczony nieprawdopodobnym zbiegiem okoliczności. Nie zostawił swoich podejrzeń tylko dla siebie. Napisał list do Scotland Yardu, przedstawiając przebieg wizyty państwa Smith w jego pensjonacie. Miał niemal pewność, że za śmiercią Margaret Lloyd stoi ten sam człowiek, George Smith. Żeby nie być gołosłownym, dołączył do swojego listu wycinek z prasy na temat tamtych wydarzeń. Zadziwiające, że nie tylko Crossley zareagował na artykuł. 17:18 Ojciec Ellis, Charles Barnum, również napisał do policji. Detektywi nie zostawili sprawy bez odzewu. Wkrótce działali w ponad 40 miastach, zebrali zeznania od 150 osób, a wszystko to z powodu pigamisty i mordercy George'a Josepha Smith. 17:40 Najpierw sprowadzono z Blackpool i Highgate dokumenty dotyczące zgonów obu kobiet. Gdy Europa popełniała wojenne samobójstwo, wykrwawiając się na frontach pierwszej wojny światowej, detektywi pochylili się nad zbrodniami wyjątkowo podłego człowieka. Sprawą zajął się 48-letni inspektor Artur Nil, doświadczony i oddany pracy. Upewnił się, że także w przypadku drugiej historii mężczyzna dopytywał się o wannę przy wynajmowaniu pokoju. 18:15 Oba przypadki nie wyglądały już tak naturalnie po przeanalizowaniu krok po kroku zachowania mężczyzny, który raz podawał się za Smitha, drugim razem za Lloyda. Pytanie o wannę, wizyta kobiety u lekarza, kąpiel, wyjście męża, odnalezienie zwłok razem z gospodynią i ta sama reakcja. Zero żalu u owdowiałego nagle partnera. Właścicielka pensjonatów Highgate dodała jeszcze ważny szczegół, który w przyszłości okazał się istotny. 18:49 Będąc na schodach, kiedy pani Lloyd brała kąpiel, usłyszała nagle jak ktoś kładzie mokre ręce na bokach wanny, jednocześnie słychać pluskanie wody i głośne westchnienie. Potem ktoś grał na fortepianie w salonie, a następnie wyszedł. Po kilku minutach powrócił do pensjonatu pan Lloyd z pomidorami dla żony. Z kolei przesłuchany constable, który pierwszy pojawił się na miejscu, gdy zmarła pani Lloyd, wspominał detektywowi o swoim zaskoczeniu. 19:23 Uderzyło go, że mąż wyjął ciało żony z wanny, ale niczym go nie przykrył. Dopiero on wpadł na ten pomysł. Także w tym przypadku mąż chciał pochować żonę jak najtańszym kosztem. Margaret spoczęła w zbiorowym grobie, który nawet nie został oznaczony. Świadkowie wydarzeń w Blackpool i Highgate, chociaż opisywali mężczyznę przedstawiającego się różnymi nazwiskami, podawali ten sam rysopis. 19:54 Sprawa robiła się coraz ciekawsza i intrygująca, a przede wszystkim smutna. Obie kobiety zginęły niedługo po ślubie. Alice sześć tygodni cieszyła się pożyciem ze Smithem. Margaret tylko jeden dzień. Historię Alice przedstawił policji jej ojciec, Charles. Kobieta pracowała jako prywatna pielęgniarka. Gdy w liście poinformowała rodziców, że poznała mężczyznę swojego życia, zaprosili oboje do siebie na weekend. 20:26 Przyszły teść był rozczarowany. George Smith był niesympatyczny, pełen buty i oczekiwał, że przyszła żona będzie na niego pracować. Pilnował każdego wypowiadanego słowa. Z niczym ze swojego prywatnego życia się nie zdradził. Sprzeciw rodziny nie miał znaczenia dla Elis. Zakochała się i pragnęła poślubić Smitha. Krótko po ślubie, zięć pojawił się u teściów, żądając stu funtów posagu. Spotkał się z odmową, więc nękał ich napastliwymi listami. 21:01 Załatwił pieniądze inaczej. Namówił Elis na wykupienie polisy na życie na kwotę 500 funtów. Beneficjentem był tylko on. 21:12 Z kolei Margaret zdążyła spisać testament zaraz po ślubie, w którym zostawiała cały swój majątek nowemu małżonkowi. Wypłaciła też oszczędności ze swojego konta. Czyli podsumowując, Margaret w ciągu dwóch dni wyszła za mąż, przepisała wszystko, co miała panu młodemu, przekazała mu swoją gotówkę i w końcu umarła. Nie dość tego, pani Lloyd była ubezpieczona na 700 funtów. 21:44 Detektyw Neil coraz bardziej był przekonany, że wpadł na trop zabójcy, który dokładnie planował swoje zbrodnie i wyciągał z ofiar wszystko, Co tylko zdołał. Detekt zwrócił się o pomoc do adwokata, rzekomego Lloyd'a. Kontakt uzyskał od ubezpieczyciela jego zmarłej żony. Prawnik podał mu adres swojego klienta. Po sprawdzeniu okazało się, że Lloyd wcale tam nie mieszkał na stałe. Czasami bywał jedynie na kilka nocy. 22:16 Neil zaczaił się więc naprzeciwko biura ubezpieczyciela, wiedział, że Lloyd musi pojawić się po odbiór pieniędzy po śmierci Margaret. 22:27 Stawił się 1 lutego 1915 roku. Detektyw tylko zerknął na niego i już wiedział, kim jest nieznajomy mężczyzna. Opisy świadków w Blackpool i Highgate okazały się na dwie raz trafne. Gdy Lloyd tudzież Smith wyszedł z biura ubezpieczyciela, Neil wraz z drugim funkcjonariuszem podeszli do niego, przedstawili się i podali przyczynę zatrzymania – podejrzenie dokonania dwóch morderstw. 22:59 Lloyd przyznał, że posługiwał się także nazwiskiem Smith, kiedy zagrożono mu, iż stanie oko w oko ze świadkami, którzy potwierdzą jego drugą tożsamość. Co do zbrodni, wypierał się jakichkolwiek złych intencji. Twierdził, że umierały mu żony, bo takie, cytuję, już miał szczęścia. Smitha, podającego się za Lloyda, ostatecznie zidentyfikował teść – ojciec Ellis. Teraz nadszedł czas na rozwiązanie drugiej zagadki. 23:32 W jaki sposób mężczyzna zabił obie kobiety? O pomoc poproszono słynnego medyka sądowego – Bernarda Spilsberego, który poruszony niezwykłym przypadkiem z chęcią podjął się współpracę. Dokonano ekshumacji Margaret – Jej ciało wyglądało naturalnie, tylko z tyłu lewego ramienia miała trzy niewielkie siniaki, które powstały przed zgonem. Nic jej nie dolegało za życia. Była zdrowa, a teraz martwa. 24:05 Elis, wydobyta z grobu, również opowiedziała swoją historię, choć zdradziła niewiele. Jej zwłoki były w stanie zaawansowanego rozkładu, ale Spilsberry stwierdził, że przyczyną zgonu na pewno nie była choroba serca. I gdy wydawało się, że wszystko utknęło nomen omen w martwym punkcie, pojawił się kolejny trop. Kolejna zmarła przypadkowo żona. 24:33 Pewien nadinspektor z Kent przypomniał sobie, że 13 lipca 1912 roku w Herne Bay zmarła w niezwykle podobnych okolicznościach inna kobieta, Bessie Williams. Mieszkała wówczas ze swoim mężem Henrym. Policjant rozpoznał wspomnianego Henry'ego Williamsa na zdjęciu Smitha, które wysłano mu ze Scotland Yardu. Inni świadkowie tamtej sprawy stawili się w Londynie 15 lutego 1915 roku i okazano im George'a Smitha. 25:08 Potwierdzili, że stał przed nimi Henry Williams. Wobec powyższego dokonano trzeciej ekshumacji. Spilsberry przebadał rozłożone ciało na tyle, na ile to było możliwe. Zastanowił go jeden szczegół autopsji. W okolicy ud i brzucha zauważył gęsią skórkę wywołaną przez stężenie pośmiertne. 25:33 Smith zamordował trzy kobiety, nadal jednak zagadka ich śmierci pozostawała nierozwiązana. Za każdym razem widział je jako ostatni żywe, za każdym razem w chwili śmierci podobno był poza domem i to on odkrywał ciała. Wszędzie wzbudzał negatywne wrażenia, jedynie partnerki mu ufały, przynajmniej do czasu ślubu. Podczas śledztwa, gdy prasa podchwyciła temat i zaczęła opisywać zagmatwane koleje losu Smitha, na policję zgłosiły się dwie inne żony podejrzanego. 26:10 Edith Pelgar była jego żoną od siedmiu lat. Ostatni raz widziała go w grudniu 1914 roku. Alice Reville poślubiła go we wrześniu 1914 roku. Drążąc zawiłe małżeńskie historie Smitha, odkryto, że jego pierwszą żoną była Caroline Thornhill. Została sprowadzona z Kanady. Wróciła do Anglii i opowiedziała o swoim nieszczęśliwym związku. Spilsbury tymczasem przebadał nie tylko ciała ofiar, ale i wszystkie trzy wanny, w których utonęły. 26:48 Z dużą uwagą przyglądał się szczególnie przypadkowi pierwszej utopionej, Bessie, która, jak przypuszczał koroner, chorowała na epilepsję. Nic takiego na pewno nie mógł stwierdzić Spillsbury, nie mógł też wykluczyć. Rodzina nie potwierdzała, by kiedykolwiek występowały u niej ataki. Bessie leżała w wannie na plecach, Głowę miała pod wodą, stopy opierały się o koniec wanny, poniżej krawędzi, nogi były wyprostowane. 27:21 Takiej pozycji nikt nie przyjąłby naturalnie w chwili tonięcia, chyba że ktoś chwyciłby osobę w wannie za kostki, uniósł nogi i pociągnął je do góry, by głowa znalazła się pod wodą. By to potwierdzić, przeprowadzono dość ryzykowny eksperyment. Zaangażowano do niego znakomitą pływaczkę, która weszła do wanny pełnej wody. Po kilku różnych próbach jedna okazała się niemal tragiczna w skutkach. 27:52 Inspektor Nil chwycił pływaczkę za kostki, podniósł nogi, a kobieta w ułamku sekundy miała całą twarz pod wodą. Straciła przytomność, ledwo ją ocucono przez sztuczne oddychanie. 28:07 I tak odkryto metodę zabójcy, genialną w swej prostocie. 23 marca 1915 roku George Joseph Smith usłyszał nowe zarzuty, już nie tylko o bigamie, teraz był oskarżany o trzy morderstwa. Proces rozpoczęto 22 czerwca w Old Bailey. 28:31 Niesamowite, że kobiety nadal go nie odstępowały. Co rano pojawiały się w kolejce przed salą sądową, gotowe na kolejną sensacyjną rozprawę. Przez 8 dni przedstawiano 264 dowody i zeznania 112 świadków. Obrońcą był Edward Marshall Hall, który podjął się trudnego wyzwania. Zeznawał także Spilsbury, który podkreślał, że mydło w ręku Bessie wiele mówiło. 29:02 Gdyby miała atak epilepsji, wypuściłaby je z dłoni. Szarpnięcie za nogi spowodowało szybkie wciągnięcie wody do nosa i płuc. Ciało natychmiast zesztywniało pod wpływem szoku i palce w skurczu zacisnęły się na kostce mydła. Smith nie przyznawał się do winy. Ławnicy debatowali 20 minut. Uznali go winnym zarzucanych czynów. Sędzia skazał go na śmierć przez powieszenie. 29:33 Obrońca złożył apelację, ale podtrzymano wyrok ku rozpaczy Smitha. Skazaniec dotychczas przebywał w więzieniu Pentonville. Przed egzekucją przeniesiono go do Maidstone. Dzień przed egzekucją przyjechał Kat John Ellis i zaczął przygotowania. Musiał oszacować długość sznura, więc przekazano mu informację, że Smith miał 170 cm wzrostu i ważył 73 kg. Pozostawał w stanie, który źle wróżył bezpiecznemu przebiegowi egzekucji. 30:08 Smith zadręczał się, stracił całą swoją błęczuczność, posiwiał w krótkim czasie i przestał o siebie dbać, choć jeszcze w sądzie stawiał się na rozprawy z wypomadowanymi i podkręconymi wąsami i z uczesaną fryzurą. Teraz był załamany. Edith chciała go odwiedzić, ale nie przyjmował żadnych gości poza duchownym. Sporządził testament, ocenił, że z majątku po opłaceniu prawnika pozostało mu 150 funtów. 30:39 Zapisał je Edith. W ostatnią noc Kat toczył rozmowę ze swoim nowym pomocnikiem, Edwardem Taylorem. Okazało się, że panowie już raz się poznali i to poza szafotem. Taylor sprzedał Ellisowi buldoga. Tymczasem Smith w towarzystwie duchownego spędzał ostatnie godziny życia. Nie chciał się wyspowiadać. Twierdził, że nie ma z czego. Rankiem nie tknął śniadania, które mu podano. 31:09 Gotowane jajka, chleb z masłem i herbatę. Nie wypił też tradycyjnego kieliszka brandy. Dał się Katowi skrępować, nie wyrywał się. Przed wejściem na zapadnie krzyknął, nie jestem winny tej zbrodni. Kat, John Ellis, bez słowa wprowadził go na zapadnie. Naciągnął biały kaptur, spod którego wydobył się rozdzierający krzyk, jestem niewinny. Ellis pociągnął za dźwignię. 31:40 Smith zawisł na szubienicy w piątkowy poranek 13 sierpnia 1915 roku. Miał 43 lata. Jego doczesne szczątki, posypane wapnem gaszonym, spoczęły na więziennym cmentarzu. Niedługo potem na wystawie Madame Tussauds pojawił się portret zabójcy żon w kąpieli. 32:05 Dzień po egzekucji męża Caroline Thornhill, jedyna legalna żona Smitha, wyszła za mąż za kanadyjskiego sapera Thomasa Davisa. Podobno zmarła w Kolumbii Brytyjskiej w wieku 89 lat. 32:27 Kończę dzisiejszą opowieść z morałem, jak zawsze, żebyście uważali, żebyście uważały na potencjalnych partnerów i partnerki, na całe wasze życie. Może się okazać, że to wasze życie będzie trwało dość krótko, o ile w porę się nie zorientujecie, że ktoś was chce wykorzystać. Oczywiście nie cały świat jest zły i przypełniony ludźmi pokroju George'a, Josepha Smitha. 33:00 Zapraszam Was do Worka Kości w Warszawie przy ulicy Bagatela 10 na moje wykłady, na prelekcje innych wykładowców, na burleskę, na muzykę, na żywo, czasami na stand-up. Mam Wam tyle do opowiedzenia i mam tyle rozrywki, mądrej rozrywki, którą chciałabym wypełnić chociaż drobną część Waszego życia. Do usłyszenia. Renata.